وبلاگ
چطور مثل عکاسان بزرگ ادیت کنیم؟
چرا بعضی عکسها شبیه فیلمهای هالیوودی هستند؟
تا به حال شده به یک عکس خیره شوید و احساس کنید از دل یک فیلم سینمایی بیرون آمده است؟ تفاوت یک عکس آماتور با یک اثر حرفهای، اغلب در دوربین گرانقیمت نیست؛ بلکه در Color Grading یا همان اصلاح رنگ حرفهای نهفته است. در این مقاله، قرار است نقشه راه تبدیل عکسهای معمولی به فریمهای سینمایی را با هم بررسی کنیم.
اولین قدم برای یک ادیتور حرفهای، شناخت تئوری رنگهاست. در سینما معمولاً از رنگهای مکمل استفاده میشود. مشهورترین ترکیب، Teal and Orange است.
– نکته حرفهای: سایهها (Shadows) را به سمت رنگهای سرد (مثل آبی یا سبز) و بخشهای روشن (Highlights) را به سمت رنگهای گرم (مثل نارنجی یا طلایی) متمایل کنید. این تضاد، عمق عجیبی به عکس میدهد.
پنل Color Grading بهترین دوست شماست. در این بخش میتوانید به صورت جداگانه برای سه بخش تصمیم بگیرید:
– Shadows: برای ایجاد حس ابهام یا درام، کمی تناژ سرمهای یا سبز تیره اضافه کنید.
– Midtones: این بخش مربوط به پوست مدل است؛ سعی کنید رنگها را طبیعی و متمایل به گرم نگه دارید.
– Highlights: برای القای حس نور خورشید یا درخشش، از تناژهای کرم و نارنجی روشن استفاده کنید.
سینما یعنی درام، و درام یعنی تضاد بین نور و تاریکی. به جای بالا بردن کلی Contrast، از پنل Curves استفاده کنید. با ایجاد یک منحنی S-Shape ملایم، مشکیها را کمی “مات” (Fade) کنید تا آن حس کلاسیک فیلمهای قدیمی ایجاد شود.
LUT مخفف Look-Up Table است؛ در واقع همان فیلترهای پیشرفتهای که رنگها را به صورت ریاضی تغییر میدهند.
– پیشنهاد: از LUTهای سینمایی (مثل سری Kodak یا Fujifilm) استفاده کنید، اما همیشه Opacity لایه را روی ۳۰ تا ۵۰ درصد بگذارید تا ادیت شما مصنوعی به نظر نرسد.
هیچ فیلم سینماییای کاملاً صاف و صیقلی نیست. اضافه کردن مقدار بسیار کمی Grain (نویز دیجیتال کنترل شده) به بخشهای تیره عکس، بافت دیجیتال را به بافت آنالوگ و سینمایی نزدیک میکند.
تا به حال شده به یک عکس خیره شوید و احساس کنید از دل یک فیلم سینمایی بیرون آمده است؟ تفاوت یک عکس آماتور با یک اثر حرفهای، اغلب در دوربین گرانقیمت نیست؛ بلکه در Color Grading یا همان اصلاح رنگ حرفهای نهفته است. در این مقاله، قرار است نقشه راه تبدیل عکسهای معمولی به فریمهای سینمایی را با هم بررسی کنیم.
####
۱. درک مفهوم Color Wheel (چرخه رنگ)اولین قدم برای یک ادیتور حرفهای، شناخت تئوری رنگهاست. در سینما معمولاً از رنگهای مکمل استفاده میشود. مشهورترین ترکیب، Teal and Orange است.
– نکته حرفهای: سایهها (Shadows) را به سمت رنگهای سرد (مثل آبی یا سبز) و بخشهای روشن (Highlights) را به سمت رنگهای گرم (مثل نارنجی یا طلایی) متمایل کنید. این تضاد، عمق عجیبی به عکس میدهد.
####
۲. قدرت بخش Color Grading در فتوشاپ و لایترومپنل Color Grading بهترین دوست شماست. در این بخش میتوانید به صورت جداگانه برای سه بخش تصمیم بگیرید:
– Shadows: برای ایجاد حس ابهام یا درام، کمی تناژ سرمهای یا سبز تیره اضافه کنید.
– Midtones: این بخش مربوط به پوست مدل است؛ سعی کنید رنگها را طبیعی و متمایل به گرم نگه دارید.
– Highlights: برای القای حس نور خورشید یا درخشش، از تناژهای کرم و نارنجی روشن استفاده کنید.
####
۳. کنتراست سینمایی؛ بازی با نور و سایهسینما یعنی درام، و درام یعنی تضاد بین نور و تاریکی. به جای بالا بردن کلی Contrast، از پنل Curves استفاده کنید. با ایجاد یک منحنی S-Shape ملایم، مشکیها را کمی “مات” (Fade) کنید تا آن حس کلاسیک فیلمهای قدیمی ایجاد شود.
####
۴. استفاده از LUTها (میانبری به سوی حرفهای شدن)LUT مخفف Look-Up Table است؛ در واقع همان فیلترهای پیشرفتهای که رنگها را به صورت ریاضی تغییر میدهند.
– پیشنهاد: از LUTهای سینمایی (مثل سری Kodak یا Fujifilm) استفاده کنید، اما همیشه Opacity لایه را روی ۳۰ تا ۵۰ درصد بگذارید تا ادیت شما مصنوعی به نظر نرسد.
####
۵. بافت و جزئیات نهایی (Grain)هیچ فیلم سینماییای کاملاً صاف و صیقلی نیست. اضافه کردن مقدار بسیار کمی Grain (نویز دیجیتال کنترل شده) به بخشهای تیره عکس، بافت دیجیتال را به بافت آنالوگ و سینمایی نزدیک میکند.
—
###
نتیجهگیری*ادیت سینمایی یک علم است که با تمرین و تکرار به دست میآید. فراموش نکنید که هر عکس داستان خودش را دارد و رنگها باید در خدمت آن داستان باشند.